Praten voor de klas : Zv

 Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben om te spreken voor een groep mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben om te spreken in het zicht van een groep mensen en een leraar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om te hopen dat iemand anders dan mij het wel zou doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben om mij te schamen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om het spreken voor een groep mensen te verbinden met schrik, en dus ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben van mijn eigen schrik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om het spreken in het zicht van een groep mensen en een leraar te verbinden met schrik en dus ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben van mijn eigen schrik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schaamte te verbinden met schrik en dus ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben van mijn eigen schrik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben om iets voor te brengen. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om iets voor brengen te verbinden met schrik en dus ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben van mijn eigen schrik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben om iets voor te zeggen in de klas uit schrik dat ik iets verkeerd ga zeggen en dat er punten zullen worden afgetrokken.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben om iets verkeerd te zeggen. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om iets verkeerd zeggen te verbinden met schrik en dus ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben van mijn eigen schrik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan te geloven dat ik iets verkeerd kan zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben dat ik niet genoeg punten ga hebben wanneer ik iets voorbreng. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om ‘het niet halen van genoeg punten’ te verbinden met schrik en dus ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben van mijn eigen schrik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben iets voor te brengen en iets verkeerd te zeggen omdat ik mezelf niet vertrouw hier als mij in het moment, sprekend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben dat ik het niet goed kan doen van de eerste keer. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om ‘iets niet goed te doen van de eerste keer’ te verbinden met schrik en dus ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben van mijn eigen schrik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om te geloven dat spreken voor mensen ‘iets goed doen van de eerste keer’ is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben dat de leerkracht mij beoordeelt voor wat ik zeg en hoe ik het zeg. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om ‘de beoordeling van de leerkracht over wat ik zeg en hoe ik iets zeg’ te verbinden met schrik en dus ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben van mijn eigen schrik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben dat de leerkracht mij beoordeelt voor wat ik zeg en hoe ik iets zeg, omdat de leerkracht dat deed in het lager wanneer we gedichten moesten vanbuiten leren en dan vooraan in de klas opzeggen voor punten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om te panikeren binnenin bij de gedachte dat ik vooraan in de klas iets moet zeggen, iets moet brengen. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om ‘de gedachte dat ik vooraan in de klas iets moet zeggen, iets moet brengen’ te verbinden met schrik en dus ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben van mijn eigen schrik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om nerveus te zijn om te praten voor een groep.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan te geloven dat ik eerst moet kunnen inoefenen wat ik ga zeggen, zodat ik niets verkeerd zeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan te geloven dat als ik niet eerst inoefen en studeer wat ik ga zeggen en hoe ik het ga zeggen, ik mijzelf niet kan vertrouwen in en als het spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben om beoordeeld te worden door de anderen in de klas voor wat ik zeg en hoe ik het zeg. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om ‘het beoordeeld worden door anderen in de klas voor wat ik zeg en hoe ik het zeg’ te verbinden met schrik en dus ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben van mijn eigen schrik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta om beïnvloed te worden door wat anderen van mij denken of zouden kunnen denken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta om schrik te hebben dat als ik niet goed voordraag, ik niet zal worden geaccepteerd en in hun achting zal dalen.

Ik vergeef mezlef dat ik mezelf toesta om schrik te hebben om in de achting van anderen te dalen. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om ‘het dalen in de achting van anderen’ te verbinden met schrik en dus ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben van mijn eigen schrik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta om schrik te hebben dat ik niet zal geaccepteerd worden. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om ‘niet geaccepteerd worden’ te verbinden met schrik en dus ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben van mijn eigen schrik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta om de angst van het voordragen al sinds de lagere school met mij mee te dragen tot nu.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta om die angst te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om te geloven dat iets voordragen iets heel moeilijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om iets voordragen te definiëren als moeilijk en niet leuk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toesta om van mezelf te genieten in het voordragen, spreken voor een groep.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan te geloven dat spreken voor een hele klas anders en moeilijker is dan spreken tegen enkele personen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan om in te zien dat er geen verschil is in het spreken tegen 1 persoon, twee personen of meerdere personen, ze zijn allemaal ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan om in te zien dat er geen verschil is of ik nu tegen mezelf of tegen de klas praat, want ik ben elke persoon in die klas, één en gelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta om schrik te hebben van ‘de klas’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta om mij zwak en kwetsbaar te voelen als ik vooraan in de klas iets moet zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta om schrik te hebben om mij zwak te voelen. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om ‘mij zwak voelen’ te verbinden met schrik en dus ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben van mijn eigen schrik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta om schrik te hebben om mij kwetsbaar te voelen. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om ‘mij kwetsbaar voelen’ te verbinden met schrik en dus ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben van mijn eigen schrik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan te denken dat ik deze zelf-vergeving lijst moet posten op het forum, omdat hij lang is, zodat anderen mij kunnen complementeren met mijn lijst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan te geloven dat hoeveel zelf-vergeving ik doe de indicatie is voor hoe zelf-eerlijk ik ben met mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om vast te houden aan de herinneringen van elk moment waarin ik ooit iets heb moeten voordragen voor de klas en dat ik daardoor schrik ervaarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om mezelf te laten definiëren door herinneringen van elk moment waarin ik ooit iets heb moeten voordragen voor de klas en dat ik daardoor schrik ervaarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan te geloven dat in het voordragen voor een klas ik word getest en ik mezelf moet bewijzen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb teogestaan om schrik te hebben dat het mij niet zal lukken om mezelf te bewijzen in het voordragen. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om ‘het niet lukken om mezelf te bewijzen in het voordragen’ te verbinden met schrik en dus ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben van mijn eigen schrik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben om te falen in voordragen en spreken. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om ‘falen in voordragen en spreken’ te verbinden met schrik en dus ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben van mijn eigen schrik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb teogestaan te geloven dat ik in het voordragen voor een klas moet bewijzen dat ik zelfzeker, slim, goed ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan om mezelf te aanvaarden als zelfzekerheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan te geloven dat ik zelfzeker, slim, goed moet zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben dat ik niet zelfzeker, slim, goed ben en dat ik daardoor zal falen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben dat mijn woorden zullen worden beoordeeld door degene die ze horen. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om ‘het beoordelen van mijn woorden door degene die ze horen’ te verbinden met schrik en dus ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben van mijn eigen schrik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta om nerveus te worden bij het vooruitzicht van iets te moeten voordragen in de les, voor de klas.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta om mij zorgen te maken over wat er in het vooruitzicht zou kunnen liggen/gebeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben van mezelf. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om ‘mezelf’ te verbinden met schrik en dus ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan om schrik te hebben van mijn eigen schrik.

Stop!

Tot hier en niet verder; ik sta mij niet toe om gedefinieerd te zijn door herinneringen van momenten waarin ik ooit iets heb moeten voordragen voor de klas en dat ik daardoor schrik ervaarde.

Tot hier en niet verder; ik sta mij niet toe te geloven dat ik mezelf in voordragen, spreken moet bewijzen als zelfzeker, slim, goed. Ik ben ik in en als zelf-eerlijkheid als het leven en bewijs dit aan mezelf.

Tot hier en niet verder; ik sta mij niet toe te geloven dat ik iemand iets moet bewijzen buiten mezelf.

Tot hier en niet verder; ik sta mij niet toe om schrik te hebben om mij zwak of kwetsbaar te voelen in het spreken voor een klas.

Tot hier en niet verder; ik sta mij niet toe om te geloven dat ik zwak ben in en als het spreken voor een groep/klas.

Tot hier en niet verder; ik sta mij niet toe om beïnvloed te worden door de situatie van iets voordragen, ik ben ik, constant, stabiel, waar dan ook, wat dan ook, I remain.

Tot hier en niet verder; ik sta mij niet toe om shrik te hebben om te spreken voor een groep, ik spreek tot mezelf, één en gelijk.

Tot hier en niet verder; ik sta mij niet toe om schrik te hebben om beoordeeld te worden door de anderen in de klas waartegen ik spreek.

Tot hier en niet verder; ik sta mij niet toe om schrik te hebben dat degene die mijn woorden horen deze zullen beoordelen en mij daarin zullen beoordelen. Enkel ik kan mij beoordelen, niemand kan mij iets doen.

Tot hier en niet verder; ik sta mij niet toe om nerveus te worden bij het vooruitzicht van iets te moeten voordragen in de les, voor de klas. Ik ben hier in dit moment en sta mij niet toe om mij zorgen te maken over wat er in het vooruitzicht zou kunnen liggen/gebeuren.

Ik ben hier.

Ik ben zelfzekerheid.

Ik ben stabiliteit.

Ik ben directheid.

Ik ben zelf-genot.

Ik ben één en gelijk als de studenten en mijn leraar, zij zijn mij.