Verliefd – Verleid – Vader

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan om de directe bron van mijn ervaring te ontwijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan om nie te willen zien wat het is dat ik heb toegestaan in mijzelf dat mijn ervaring van mijzelf aan het manifesteren is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan om te cirkelen rond het punt dat ik moet hebben, uit schrik voor wat het is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan om schrik te hebben van mijn eigen zelf-oneerlijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan om schrik te hebben om mijn eigen zelf-oneerlijkheid te zien uit schrik dat ik daardoor verander en dat ik daardoor een beeld dat ik heb van mijzelf als hoe ik mijzelf gedefinieerd heb – verlies.

 

Ok, dus wat is het dat ik in zit, welke ervaring van mijzelf, welke situatie bevind ik mij in? Ik zit met een leraar/prof waar ik mij op een of andere manier tot aangetrokken voel. Die prof geeft blijk dat hij mij ook apprecieert. Ok, ik heb mij al heel veel keer in dezelfde situatie bevonden, waarbij ik eerst een bepaalde situatie uitdaag, wil veroorzaken, waarbij ik een (oudere) man probeer te vangen in het vallen voor mij, maar waarbij ik daarna compleet panikeer en mij in mijn eigen leugens gevangen voel. Want dan zie ik dat ik zelf ook in de kooi stond waarin ik die andere heb proberen insluiten en hij blokkeert mijn weg naar de uitgang.

Die prof is dus een relatief oude man waarmee ik de fase ben aangegaan van hem proberen vangen, hem proberen doen vallen voor mij. Maar het is niet alleen dat van mijn macht te proberen uitoefenen, als ik in zijn aanwezigheid ben, voel ik mij heel beschermd en veilig en ‘looked after’. Ik heb bij veel oudere mannen – leerkrachten, bazen, monitoren – hetzelfde gevoel gehad, van veilig te zijn, ‘looked after’, beschermd. Dat door mijn idee dat die mannen veel ervaring hebben en mij kunnen leiden in mijn leven. Zij doen mij voelen alsof ik kan relaxen en ni meer hoef te zoeken. Een geborgenheid, een ‘thuis’, iemand om op terug te vallen die er altijd zal zijn. Dus wat zijn de punten die ik hier zie opkomen: leidinggeving/richtinggeving, ‘being looked after’, stabiel platform van ondersteuning.

Wat ik hier zag is het zoeken naar een vaderfiguur die ik in mijn vader niet gehad heb. Mijn vader deed het omgekeerde van wat ik net beschreven heb, hij gaf geen leiding of richting, deelde niks van zijn eigen ervaring en stuurde niks in mijn leven, wist er ook niks van af. Hij gaf nooit blijk van echte affectie, hij was meestal degene die mij pijn deed en mij sloeg, dus ik had niet het gevoel dat ik bij hem veilig was, dat hij mij altijd zou beschermen van alle pijn en miserie. Op hem terugvallen voor ondersteuning deed ik ook niet, want hij leek zelf alles behalve stabiel en ik voelde mij bij hem ook het meest instabiel van alle mensen in mijn wereld. Dus, doordat ik dat niet vond in mijn eigen vader, ben ik dat dan gaan zoeken in andere mannen die een vaderrol zouden kunnen overnemen. Op die mannen werd ik dan ook ‘verliefd’, maar ik twijfel opeens of dat ook wel verliefdheid was. Neen, ik maakte er verliefdheid van omdat ik het niet anders kon plaatsen in mijzelf, ik voelde mij aangetrokken tot die mannen in de zin van, ik wilde in hun aanwezigheid zijn, maar omdat ik die aantrekking niet begreep, niet begreep waar die vandaan kwam, ben ik er vanuit gegaan dat ik dan wel verliefd was op die mannen. En dan heb ik mijzelf ook in die richting aangemoedigd, om mijn ervaring in mijzelf te kunnen plaatsen, heb ik mijzelf aangemoedigd om verliefd te worden op die mannen. Ik ging er dan ook mee om alsof ik met hen aan het flirten was, of neen, ik gedroeg mij echt flirterig, omdat ik ook wilde dat zij verliefd zouden worden op mij. Ik dacht ook dat dat hetgene was dat ik wou, dat zij verliefd zouden worden op mij, omdat ik wel voelde dat ik iets van het wou, maar begreep niet wat en omdat ik het gevoel van mij aangetrokken voelen ‘verliefd zijn’ ben gaan noemen en ben gaan geloven dat het dat was, ging ik er ook vanuit dat ik dan ook wou dat zij verliefd zouden worden op mij en dat het dat is dat ik van hen wou. Ok, interessant. Dat verklaart veel over hoe die situaties dan verder meestal zouden evolueren, waar die man dan ook verliefd zou worden op mij of zich aangetrokken zou voelen tot mij en – gelovend dat ik het ok vind naar wat hij ziet in mijn gedrag in zijn aanwezigheid, mijn geflirt – zich bijna gaat opdringen aan mij. Maar in zijn ogen is dat dan niet opdringen, want hij gaat ervan uit dat dat is wat ik wil. Ik ervaarde het wel altijd als een opdringen en het is pas in dat stadium dat ik mij altijd realiseerde Fuck! Nee! Da wil ik helemaal ni! Stop! Dan zag ik echt ‘het mannelijke’ aan die man, zijnde zijn seksuele verlangens. Wow, ni moeilijk dat ik compleet panikeerde, dat is toch ni wa ge verwacht van uw vader, dat die u opeens ziet als een vrouw waar hij mee kan zoenen en seks mee kan hebben. Ja, dat is exact hoe ik die dingen ervaarde. Dat is waar ik me Jurgen ook altijd vastzat. Voor mij was het vooral belangrijk om bij hem te zijn, dat is wat ik wou en het enige eiglk, gewoon bij hem zijn, door dat gevoel dat ik bij hem had van op mijn gemak te zijn, geen zorgen, alles staat stil, iemand is hier om mij te beschermen. Op een bepaald moment waar we een echte relatie niet zagen zitten, maar wel nog ‘iets’ wouden als ‘vervanging’, kwam het idee van een open relatie naar boven. Nu, wat hilarisch was en helemaal naar voor brengt hoe we elk iets anders wouden van elkaar, is dat we daarin compleet het omgekeerde verstonden. Ik zag het als een relatie waarbij beiden vrij zijn om met anderen naar bed te gaan. Da zou mij mooi uitkomen natuurlijk, want dan had ik hem als ondersteuning en bescherming als zekerheid in mijn leven, maar had ik niet de druk van te moeten slapen met hem, want da kon hij ook op een ander, lol. Hij zag het nogal omgekeerd, hij verstond een open relatie als een seksuele relatie zonder affectieve verplictingen ten opzichte van de ander. Vrij pijnlijk en teleurstellend toen ik dat doorhad, van ‘levensgezel’ naar ‘sexbudy’…

En nu realiseer ik mij pas dat dat verliefd worden is bij mij, voor mij, het zoeken naar een vaderfiguur. Niet alleen bij oudere mannen, maar bij alle jongens waar ik ooit verliefd op ben geworden. En in mijn hoofd is het altijd ok om te zoenen, want het ziet er ok uit in films, en in mijn hoofd is seks hebben met mannen altijd fijn, maar echt, ik moet maar terugdenken aan mijn eerste zoen en mijn eerste keer seks, een hele grote ‘what the fuck is dees?!?’ is wat er in mij omging. Maar ik liet het wel gebeuren, waarom? Omdat ik geloofde dat het wel aan mij zou liggen dat ik mij zo voelde, omdat het nieuw was en dat ik gewoon nog niet genoeg ervaring had waarschijnlijk. Want al die andere meisjes vinden het blijkbaar wel superfantastisch en op tv de vrouwen ook. ‘Ja, dan moet het wel aan mij liggen en heb ik gewoon schrik om iets mis te doen, ik zal die kerel wel vertrouwen en niks zeggen van wat ik in mij voel, anders laat die mij nog stikken en dan is’t zeker voor niks geweest.’ En dan slikt ge eerst alles door en doet ge dan uw uiterste best om ‘het beste van uzelf te geve’, volgens de ander dan. En dan komt da seksueel genot ook wel na een tijdje, na eerst  heel veel orgasmes te hebben gefaked dan wel. Ambetante situaties wel, want ik wist ni hoe vaak vrouwen zo een orgasme hebben en na hoeveel tijd. Dus ik fakete er maar op los elke keer ik iets had van ‘kom, ‘t is effe genoeg geweest’ – die momente waarop ik het echt heel benauwd kreeg, waar ik mij ni anders dan geconsumeerd voel. Spijtig genoeg hadden ze dan het idee dat ik het allemaal wel heeeel leuk vond en dat heeft hen dan ironisch genoeg alleen nog maar aangemoedigd om meer seks te willen. Dus wat anders zit er dan op dan te leren van seks te genieten en te proberen vergeten hoe ik mij werkelijk voelde – totale onderdrukking, lol. Als ge uzelf maar hard genoeg wijsmaakt dat ge ergens van geniet, dan komt het genot wel. Zegt veel over het werkelijkheidsgehalte ervan natuurlijk.

Wat ook interessant is, op een bepaald moment vond ik het zelfs ok, alleen de seks, want tegen dan had ik al door dat wat ik hoopte dat ik zou vinden in een relatie, er ni is. Ik zocht naar ondersteuning, richtinggeving, ‘being looked after’. Maar uiteindelijk is er da alleen de eerste zoveel weken. Daarna ziet ge, oh shit, alles wat ik hier vind, da had ik op mijzelf ook al en hier heb ik nu nog meer angsten en onzekerheden door de mogelijkheid van iemand te verliezen, plus heeft die andere persoon nu ook allemaal issues die ik nu mee moet dragen. En op het moment da zelfs de seks het ni meer waard is om bij elkaar te blijven, ging ik weg en dan was het zelfs pijnlijk, door het verlies van de mogelijkheid soort vaderfiguur te hebben waarvan ge toch hoopte dat het nog zou kunnen. En dan laat ge die hoop leven in uzelf en gaat ge naar de volgende relatie.

Dus waar zit de oorsprong hier in mijzelf, waarom zoek ik voor richtinggeving, ondersteuning, ‘being looked after’ in een soort vader, in een man? Waarom kan ik zogezegd mijzelf geen richting geven, waarom kan ik mijzelf ni ondersteunen, waarom kan ik ni voor mijzelf zorgen? Waarom geloof ik al die dingen? Hoe komt het dat ik ook echt geen stabiele grond lijk te vinden in mijzelf, alleen angst. Angst en onzekerheid en twijfel. Mijn zelf-vertrouwen is compleet stukgeslagen. Stukgeslagen door de persoon waarvan ik juist ondersteuning verwachtte, van hoopte. Maar eigenlijk door mijzelf, want ik heb het toegestaan, ik heb een twijfel in mijzelf laten bestaan, waar ik een ander meer vertrouw dan mij, waar ik wat mijn vader zij over mij meer vertrouwde dan mijzelf en mijn ervaring van mijzelf. En daarin heb ik mijn eigen zelf-vertrouwen stukgeslagen. Of zo voelt het toch, want ik zie het ni in mijzelf. Maar ook alleen omdat de angst en onzekerheid en twijfel er voor zitten. En dan ben ik gaan geloven dat alles wat ik zoek te vinden is in mannen en in een relatie met hen, terwijl ik natuurlijk alleen maar zocht naar mijzelf. Ni moeilijk dat ik niks vond in mannen en relaties, ik was op de verkeerde plek aan het zoeken.

Ik had vroeger altijd een onderscheid gemaakt tussen kerels van ongeveer mijn leeftijd en oudere mannen. Ik wou alleen zien dat bij oudere mannen het met een vaderfiguur kon te maken hebben. Het is hard om in te zien dat het hetzelfde was bij elke kerel, het is hard om in te zien dat verliefdheid eigenlijk niet bestaat. Want verliefdheid heeft eigenlijk niks met liefde te maken, maar met angst, onzekerheid en twijfel.

 

V e r l i e f d      Verliefd

V e r l i e   d

V e r l e i   d      Verleid

V e r   e     d

V e d  e      r

V a d e       r       Vader