Mijn liefdesleven – een leven op zoek naar liefde

Heb de suggestie gekregen om te kijken naar ‘Liefde’ en mijn geloof in ‘Liefde’.Dus, hier gaan we dan.

Schrijven over ‘Liefde’ begint voor mij bij het woord ‘verliefd’. Okay, haha, ik word in reacties al gecatapulteerd naar de herinnering van het liedje van Samson & Gert ‘Verliefd zijn, verliefd zijn, dat voelt een beetje raar. Verliefd zijn, verliefd zijn, is houden van elkaar.’ Ik ben iemand geweest die altijd heel snel verliefd wordt en al heel snel verliefd werd voor de eerste keer. De eerste keer was ik verliefd op Levi. Ik was toen 5/6 jaar. En hoe gek het ook mag klinken, ik heb verliefd zijn altijd op dezelfde manier ervaren als toen. Of in andere woorden, toen al ervaarde ik verliefd zijn als vlinders in de buik, aan hem moeten denken, bij hem willen zijn, aandacht van hem willen krijgen, geloven/hopen dat we altijd samen zouden zijn. Ik was jaloers als hij meer aandacht besteedde aan een ander meisje en was droevig, kwaad en teleurgesteld toen hij van school veranderde en op het einde van het jaar steeds minder aandacht aan mij ging besteden. We gaven kusjes op de mond. Eigenlijk had hij verschillende liefjes, want alle meisjes in de klas waren verliefd op hem. Ik was één van de enigen dat hem durfde op de mond zoenen en ik herinner mij dat Levi een ander meisje ook op de mond wou zoenen, maar die niet durfde en dat ik en Levi het voordeden, ‘Kijk, dat is toch ni moeilijk!’. Op dat moment was ik niet jaloers op dat ander meisje en ik had er op zich geen probleem mee hem te delen. Ik wist ook dat nog een ander meisje zijn favoriete liefje was en had daar op zich geen probleem mee (later in het middelbaar zijn ze ook terug een koppel geworden). Maar ik herinner mij ook vaag momenten van jaloezie, wanneer ik merkte dat hij een tijd minder aandacht aan mij had besteed dan aan andere meisjes.

Verliefd zijn heb ik voor mij als de meest fantastisch ervaring ooit gedefinieerd. Toen Gabriël mij vertelde dat hij nog nooit verliefd was geweest, was ik zo verdrietig omdat ik vond dat van alle mensen die ik kende hij het toch zeker ‘verdiende’ om verliefd te zijn. Ik vond het zo erg voor hem dat hij misschien nooit zou ervaren wat ik de meest geweldige ervaring van allemaal vond, verliefd zijn. Al sinds kleins af aan ben ik bezeten door verliefd zijn. In de liedjes van Samson & Gert, was dat van verliefd zijn veruit mijn lieveling, samen met ‘Hele dikke vrienden’, ook in de liedjes van Urbanus zouden mijn lievelingsliedjes zijn daar waar hij over meisjes en verliefd zijn zingt (‘Alstublieft, hang mij lippen aan de lippen van mijn lief, alstublieft leg mijn handen op de boezem van mijn lief, alstublieft leg mijn hoofd op de schouder van mijn lief, alstublieft leg mijn hart aan de voeten van mijn lief.’). Op school had ik dan van kleinsaf aan al een liefje, het liedje tussen haakjes doet mij trouwens rechtstreeks terugdenken aan de periode waarin ik verliefd was op Levi. Ook in het spelen met Barbie-poppen zou het thema liefde zijn, hoe blij was ik toen ik eindelijk een ‘Ken’ kreeg. Als ik er zo naar kijk is het best wel ‘massive’ allemaal. Ik heb er nooit bij stilgestaan en vond het dan ook gewoon aannemelijk hoe ik verliefd zijn zo geweldig vond. Als ik kijk naar mij als kind en wat mij bezig hield, was dat bijna allemaal gerelateerd met ‘verliefd zijn’. Kinderen en vooral meisjes worden precies ook constant bestookt met de ideeën van verliefd zijn in tekenfilms, liedjes, verhalen, programma’s en overal wordt het verheven en verheerlijkt als God zelf. Walt Disney, Aladdin! Oh my, het lied van Aladin en Yasmien op het tapijt, in het Frans ‘Mon (of ‘le’) rêve bleu’ was een lied dat ik verafgoodde, waar ik niet genoeg van kreeg en waarvan het zingen ervan mij het ‘verliefde gevoel’ gaf. ‘Verliefde gevoel’ en hop, Dana Winner, ‘’t Is dat verliefde gevoel, het zit zo diep vanbinnen, ik wil weer door dat vuur met joooouuu. Ik wil weer dansen met jou op die vleugels van toen, ook al duurt het maar heel even dat gevoel. Dan wil ik voor jou zingen over warme dingen, alleen omdat ik van je houuu. Hou me vast, heel even maar, voel je nu wat ik bedoel? Oh deze warmte heb ik lang niet meer gekend!’ Ja, Dana Winner, daarmee ben ik beginnen dansen, in het salon, op haar liedjes op de cd ‘Regen van geluk’, waarbij dit specifieke liedje mijn favoriete was.

Verliefd zijn was echt het mooiste dat ik kende en ik deed dan ook mijn best om het gevoel van verliefd zijn zoveel en zo intens mogelijk te kunnen beleven en ervaren. Ik ging er naar op zoek en wanneer het daar was ging ik het alleen versterken met gedachten, verbeelding en overgave in het gevoel. Ik nestelde mij erin, liet mij er volledig in onderdompelen… en weg was ik. Wat een verslaving zie ik nu.

Ik merk iets met al die herinneringen van liedjes die mij terugschieten naar vroeger, het ‘verliefde gevoel’ van toen, was zoveel sterker als de jaren nadien en in het middelbaar. Met het Samson & Gert liedje merkte ik het enorm en ook met ‘Mon/le rêve bleu’. Het gevoel toen was compleet, het was af, het zat in mij en ik was het volledig, ik was er niet alleen in ondergedompeld, ik was er ook van doordrenkt. De verliefdheden nadien zouden op een bepaalde manier pijnlijker zijn. Herinnerd aan hoe ik mij ervaarde toen ik klein was mbt verliefd zijn, heb ik iets van ‘Ik wil terug! Ik wil terug naar dat gevoel!’ Dus dat is wat ik heb zitten doen jarenlang, proberen dat intense gevoel van verliefd zijn terug te krijgen, terug te beleven. Maar zo is het nooit meer geweest, zelfs niet met Jurgen, daar was er meer een soort rare aantrekkingskracht, het was niet verliefdheid zoals ik die kende toen ik klein was. En toch ervaarde ik verliefdheid niet als ‘het ultieme beste’, het was het beste dat ik kende ten opzichte van al mijn andere ervaringen/gevoelens/emoties, maar ik ervaarde het nog altijd als een ‘belofte’ een belofte op het ultieme geluk, een voorsmaakje op het ultieme genot en de ultieme gelukzaligheid. Want ja, daar geloof(de) ik in. Het is alsof het vooruitzicht op het ultieme geluk gelijk staat aan het verliefd zijn, want eigenlijk, wat kreeg ik als input van liedjes en verhalen en beelden? dat liefde het mooiste is wat er bestaat, dat liefde onoverwinnelijk is en het doel van ieders leven is gelukkig te zijn met zijn prins of prinses. Dus wat is verliefdheid dan, niets anders dan de opwinding door dat vooruitzicht, zoals mensen uit hun dak gaan als ze de lotto winnen, dan is dat toch ook alleen door het vooruitzicht van wat ze daar allemaal mee kunnen doen en welke mogelijkheden dat in zich draagt. Dus elke keer als ik verliefd was, ervaarde ik de opwinding van het geloof dat ik nu deze keer mijn prins had gevonden waarmee ik het ultieme geluk zou ervaren tot het einde der tijden, want de dood, die bestond niet toen ik klein was. In verliefdheid ging ik fantaseren, dromen over hoe het later zou zijn en het is dat wat het zo fantastisch maakte, het is dat waar ik het verliefde gevoel uit deed ontstaan en waarmee ik het voedde, mijn geloof en perceptie van Liefde.

En bij liefde zelf ben ik nooit geraakt. Ik heb het een paar keer gezegd, ‘Ik zie u graag’, ‘Ik hou van u’, maar wat ik van Liefde verwachtte kwam daar helemaal niet bij in de buurt, dan was het verliefd zijn veel ‘beter’ en ‘meer de moeite waard’. Want wat ik later merkte bij lieven, is dat het anders ging dan ik had verwacht. Eerst had ge het zien van een kerel, dan het idee, hey, misschien is dat iemand voor mij, dan het inbeelden van vanalles en nog wat, waaruit dan verliefdheid ontstond, joepiejoepie. Dan de verliefdheid en de hele onzekerheid van ‘wil die wel, wil die ni, ziet die mij?’, het is voor een stuk die onzekerheid dat de hele ervaring van verliefd zijn doet ‘afnemen in intensiteit’. In plaats van gewoon 100% verliefd te zijn en mij in dat gevoel onder te dompelen en erdoor doordrenkt te worden, zat ik mij zorgen te maken over hoe en waneer en wel of niet en twijfelde ik ook aan ‘maar wil ik dit zelf wel, met die bepaalde kerel?’. Want natuurlijk, ik had iemand gezien, of met iemand gesproken, dan zijn de gedachten begonnen van ‘hey, misschien is dat iemand voor mij’, het inbeelden van vanalles en nog wat en dan werd ik zo verliefd, omdat ik mezelf verliefd had gemaakt. En dan had ik iets van Ja! Verliefd! Ha! Kijk is aan, nu moet ik mijn gevoel volgen, want ‘verliefd zijn is houden van elkaar’. Dus ik maakte de debiele redenering dat omdat ik verliefd was, ik nu ook voor die kerel moest gaan, dat het een teken was dat die persoon de juiste was voor mij. Dus ik aanvaardde mezelf als ‘verliefd op die jongen’ en dan ging de volgende fase in werking, het veroveren van die kerel. En dan in het veroveren van die kerel, ging ik er tijd mee ombrengen en leerde ik die dan pas kennen. En wat het ook was dat ik van die kerel leerde kennen, ik zou mezelf wijsmaken dat het geen probleem hoefde te zijn. Ik deed er alles aan om mezelf ervan te overtuigen dat ‘het wel zou lukken, ook met zijn minpuntjes’, dat ik wel een manier zou vinden om met hem om te gaan als wie hij was en dat ik hem misschien zelfs zou kunnen veranderen. Maar soms kwam die plotse ‘oei, maar wil ik da wel?’ naar boven. Heel duidelijk en heel beangstigend, want ondertussen was het hele gedoe al lang in werking getreden. En zoals ik zei, wat het ook was dat ik leerde kennen, en hoe luid de ‘OEI’ ook klonk, ik hield vast aan het geloof dat Omdat ik er verliefd op was, het allemaal wel zou werken en dat ik de Liefde met hem zou kunnen ervaren.

Oké, ik ga later verder.